Emekli Maoriler Rahatsız

'He huanga ki Matiti

He tama ki Tokerau'

'Kışın akraba olan,sonbaharda oğul oluverir.' şeklinde tercüme edilebilecek Maori atasözü 'kışın tohum ekme mevsimi boyunca sadece uzak akraba olan adam,sonbaharda hasat mevsiminde birdenbire oğul oluverir.' demek istemektedir.

 Çeyrek asırdır sultası altında yaşadıkları Muhafazakar Maori Sultanı atalarının izinde gidiyor olsa gerek ki, her kabile şefi seçim mevsiminde emeklilere 'oğul' oluverirken, mevsim sonunda mesafeyi açarak 'uzak bir akraba' haline gelmektedir.

İşin daha ilginci, Moari münevverlerinin aktadıklarına bakılırsa Maori emeklileri Sultan'ın kendilerine 'her sonbahar bir oğul kadar yakın,kışın da bir uzak akraba gibi mesafeli' durmasından pek de şikayetçi değilller.

'Lo' beterinde korusun elbette, daha kötüsü de olabilirdi, maazallo! Komşu kabileler dahil bütün kabileleri kasıp kavuran o melun salgın döneminde kabilenin şifacısının ağzından yarım ağız işittikleri 'yaşlıların yük olduğu' mealinde ki cümleler, onlara avcı-toplayıcı uzak atalarının 'yaşlı kıyımını' anımsatıp ürpertse de, tehlikenin daha 'yakın tehlike' olmaktan uzak olduğu sanrısının rahatlığı ile gevşemişlerdi.

Oysa daha yakın zamanda evsiz kalmış  yaşlı bir Maori sığındığı ' waka'da yanarak ölmüş, onlarcası sığınacak bir 'waka' bile bulamadığından açıkta kalmak zorunda kalmış, yine onlarcası bir kaç değersiz deniz kabuğu karşılığında pis, köhne kulubelere sığınmak zorunda kalmıştı.

Artık ne şefler ne de avcılar av etlerini paylaşmaktadır, eti anca 'kurbanda kurbana' görmektedirler, şefler 'deniz kabuklarını' kasalarında istiflerken, yaşlılara çok zorlanarak da olsa fazladan bin 'deniz kabuğu' uygun görmüşlerdi. Neye yetecekti ki fazladan bin 'deniz kabuğu'? Çakmaktaşı, odun,çalı çırpı, kandil yağı, kulubenin kirası derken çölün tozuna karışıp gidecekti hepsi.

Vakti zamanında  ' Kışın uzak akraba, sonbahar da ise  kendilerine birdenbire oğul oluverenlere ' karşı Haka dansının o malum hareketini yapmış olsalardı, Sultanın her mevsim 'bir oğul' gibi kadirşinas olmak zorunda kalacağını anlamışlardı, ancak geriye kalan bir 'Haka Dansı' bir de kireçlenmiş eklemleri vardı.


 Lo      : Maoriler de Tanrı

Waka : Maori kanosu

Yaşlı Kıyımı : Avcı-toplayıcı ilkel topluluklar göçebe olduklarından,rahatça taşınıp hareket etmelerini engelleyen yaşlı nüfusu kontrol etmek için yaşlı kıyımı yaptıkları iddia edilir.


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Lilith’ten Lolita’ya Kadının Hikayesi / Tut Şunun Ucundan Yaşayalım Abi!...(6)

Resim
Bu hikâye, kadının hikâyesidir. İnsanlık tarihi denilen koca zaman evresinin henüz en başında, zamanın tik taklarının henüz başlamış, göbek bağının bile henüz kesilememiş olduğu bir anın kadınlarının, iki kadının, o anki tavırları ile günümüz kadınlarının tavırlarını şekillendirecek, ona biçem verecek eylemleri ile büyük ölçüde bugün bile yaşayan iki kadının varoluş kavgasının hikâyesidir bu. Bu kavga,  en hafif tanımı ile “kadın” ile “karı”nın, “bayan” ile “hanım”ın, “eş” ile “avrat”ın kavgasıdır. Kendine güvenen, öz güveni yüksek, toplumsal konumunu yerli yerinde ölçüp biçmesini bilen, toplum içinde kendine biçilen konuma rıza göstermeyip, kendine biçtiği konumda duran, kendini toplumun eşit bir bireyi olarak gören ve kendini ona göre mevzilendiren, kadınlığının farkında olan ama genel olarak kadınlığın  ve kadınlığının kölesi olmayan, gücünü ve sınırlarını iyi bilen, gerektiğinde bedel ödemeyi göze alabilen, açıktan bir  varoluş kavgasına girebilecek kadar sert am...
Devamı

Milena'ya Mektuplar / FRANZ KAFKA

Resim
Hikayeyi  farklı anlatılarda olsa da hepimiz biliriz. Ülkesinde halkı  ile mutlu yaşayan bir kral, yeni yapılan çeşmeden su içen halkının delirdiğini fark eder. Uyarıları karşısında halkı onu deli olmakla itham eder. Kral sonunda çeşmeden su içmeyen tek kendisinin kaldığını görerek, onca delinin arasında  kimse ile anlaşamaz, krallığını yönetemez hale gelir. Delilerin ülkesinde ben akıllıyım diyerek ülkesini yönetemeyeceğini anlayan kral fikirlerinden,hislerinden vazgeçerek, onlar için savaşmayarak çeşmeden kana kana su içer ve deliler ülkesinin “normalleri” arasına katılır. Tuhaf bir adamdır Kafka.  Aslında tuhaf olan biziz. Aynı çeşmenin suyunu içip toptan delirdiğimiz için içmeyen herkesi tuhaflıkla ithaf ederiz. İlle de onun da o malum çeşmenin suyunu içip aramıza katılmasını isteriz. Aslında Kafka o malum çeşmenin suyunu içmemek için inatla savaşan, hırpalanan, yaralanan, yaralarını onamasını bilmeyen, belki de onamak istemeyen, kendi içine akan ete k...
Devamı