Benim Hüzünlü Orospularım / Gabriel Garcia MARQUEZ


Fotoğraf: Kitap,"doksanıncı yaşımda, kendime bakire bir yeniyetmeyle cılgınca bir aşk gecesi armağan etmek istedim." cümlesi ile başlıyor. Doksanıncı yaşına kadar hiç evlenmemiş,hayatına giren bütün kadınlarla parasını ödemeden sevişmemiş ,cinsellik kendini dürttüğünde arzularının yekününü genelevlerde hayat kadınlarının müşteri çetelelerinde icmal etmiş bir yaşlı adamın hikayesini anlatıyor bu kitap.Doksan yaşındaki hikaye kahramanı ile yazar, bir yandan yaşlılık adı verilen bireye özel Greenwich düzeneği bağlamında ruh ve beden uyumsuzluğunu tartışırken - ki burada beden yaşlansa da ruhun asla yaşlanmayacağı varsayılıyor- bir yandan da bu uyumsuzluk etrafında bizim geleneklerimizde kırkından sonra azanı teneşir paklar kestirmeciliğine inat aşkı sorgulayarak,yeniyetme bir bakire ile doksan yaşındaki bir adamın ilişkisinin doğuracağı ahlaki proplemi de "Ahlakta bir zaman sorunudur." diyerek gündeminden uzaklaştırıyor.Yaşlılığı, hayatın mizanının çıkarıldığı,enerjisini ve ahengini kaybetmiş uzuvları ile vücudun, ruhun her daim genç bir kısrak gibi gem vurulamaz şehvetini terbiye edip ehlileştirdiği, bu dünyadan ruhlar dünyasına ışınlanmadan önce ara bir istasyon olarak gören kahramanımız, "benim kuşağımın hayatta açgözlülüğü öğrenen gençleri,gelecekle ilgili hayallerini bedene de,ruhen de unutmuşlardı,ta ki sonunda gerçekler geleceğin onların hayal ettikleri gibi olmadığını onlara öğretene kadar" diyerek,kendi kuşağının mizanını çıkarırken, "seks, insanın aşkı bulamadığında elinde kalan tek tesellidir" sonucuna varmış, hayat kadınlarında teselli arayarak geçen ömrün sonunda aşka dümen kırarak "konu ne olursa olsun yazılarımı onun için yazıyordum, yazılarımda onun için gülüyor onun için ağlıyordum;her bir sözcükle hayatımdan bir parça gidiyordu."diyerek son noktayı koymuştur. 12/04/2013Kitap,"doksanıncı yaşımda, kendime bakire bir yeniyetmeyle cılgınca bir aşk gecesi armağan etmek istedim." cümlesi ile başlıyor. Doksanıncı yaşına kadar hiç evlenmemiş,hayatına giren bütün kadınlarla parasını ödemeden sevişmemiş ,cinsellikkendini dürttüğünde arzularının yekününü genelevlerde hayat kadınlarının müşteri çetelelerinde icmal etmiş bir yaşlı adamın hikayesini anlatıyor bu kitap.Doksan yaşındaki hikaye kahramanı ile yazar, bir yandan yaşlılık adı verilen bireye özel Greenwich düzeneği bağlamında ruh ve beden uyumsuzluğunu tartışırken - ki burada beden yaşlansa da ruhun asla yaşlanmayacağı varsayılıyor- bir yandan da bu uyumsuzluk etrafında bizim geleneklerimizde kırkından sonra azanı teneşir paklar kestirmeciliğine inat aşkı sorgulayarak,yeniyetme bir bakire ile doksan yaşındaki bir adamın ilişkisinin doğuracağı ahlaki proplemi de "Ahlakta bir zaman sorunudur." diyerek gündeminden uzaklaştırıyor.Yaşlılığı, hayatın mizanının çıkarıldığı,enerjisini ve ahengini kaybetmiş uzuvları ile vücudun, ruhun her daim genç bir kısrak gibi gem vurulamaz şehvetini terbiye edip ehlileştirdiği, bu dünyadan ruhlar dünyasına ışınlanmadan önce ara bir istasyon olarak gören kahramanımız, "benim kuşağımın hayatta açgözlülüğü öğrenen gençleri,gelecekle ilgili hayallerini bedene de,ruhen de unutmuşlardı,ta ki sonunda gerçekler geleceğin onların hayal ettikleri gibi olmadığını onlara öğretene kadar" diyerek,kendi kuşağının mizanını çıkarırken, "seks, insanın aşkı bulamadığında elinde kalan tek tesellidir" sonucuna varmış, hayat kadınlarında teselli arayarak geçen ömrün sonunda aşka dümen kırarak "konu ne olursa olsun yazılarımı onun için yazıyordum, yazılarımda onun için gülüyor onun için ağlıyordum;her bir sözcükle hayatımdan bir parça gidiyordu."diyerek son noktayı koymuştur.
Metrobüs(Çağlayan cıvarı) / İSTANBUL12/04/2013




Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Emekli Maoriler Rahatsız

Resim
'He huanga ki Matiti He tama ki Tokerau' 'Kışın akraba olan,sonbaharda oğul oluverir.' şeklinde tercüme edilebilecek Maori atasözü 'kışın tohum ekme mevsimi boyunca sadece uzak akraba olan adam,sonbaharda hasat mevsiminde birdenbire oğul oluverir.' demek istemektedir.  Çeyrek asırdır sultası altında yaşadıkları Muhafazakar Maori Sultanı atalarının izinde gidiyor olsa gerek ki, her kabile şefi seçim mevsiminde emeklilere 'oğul' oluverirken, mevsim sonunda mesafeyi açarak 'uzak bir akraba' haline gelmektedir. İşin daha ilginci, Moari münevverlerinin aktadıklarına bakılırsa Maori emeklileri Sultan'ın kendilerine 'her sonbahar bir oğul kadar yakın,kışın da bir uzak akraba gibi mesafeli' durmasından pek de şikayetçi değilller. 'Lo' beterinde korusun elbette, daha kötüsü de olabilirdi, maazallo! Komşu kabileler dahil bütün kabileleri kasıp kavuran o melun salgın döneminde kabilenin şifacısının ağzından yarım ağız işittikleri 'ya...
Devamı

Ölümde Var Ölümsüzlükte... // Ölümsüzlük- MİLAN KUNDERA

Resim
Ölümde Var Ölümsüzlükte.. Yaşam boyu önünüze çıkan bütün yollar sizi ölüme çıkarır. Varoluşunuzun; doğup doğmayacağınızın, kız,erkek yada üçüncü bir cinse mensup biri olarak doğup doğmayacağınızın, her ne kadar görece bir kavram olarak tamamen sübjektif bir  durumu ifade etse de  iyi yada kötü biri  olup olamayacağınızın,varsıl yada yoksul,çirkin yada güzel, kumral yada sarışın,Türk yada Kürt , Müslüman yada Hıristiyan olup olmayacağınızın tamamen tesadüflere bağlı olduğu yaşamda,  tesadüfi olmayan tek şey vardır; Ölüm. Yaşam bir oyundur; hem de tanrıların bir oyunu.  Rolleri, senaryosu, kurgusu, kamerası,açısı,ışığı  Tanrılar tarafından belirlenmiş bir oyun.  Tanrılar için sınırsız bir eğlence kaynağı olan yaşam, eğlenirken gürül gürül kükreyen gökyüzü, gülerken yaşaran gözlerde şakır şakır yağan yağmur olur  yaşam verir onun oyuncularına. Kurbanlarını, kurban etmeden önce besleyen, semirten acımasız bir tanrı oyunudur yaşam. Ölümsüz...
Devamı

Yeryüzünün Lanetlileri / FRANTZ FANON

Resim
Kesinlikle ikinci, üçüncü sefer okumayı hak edecek ölçekte bir kitap olduğunu söyleyerek başlayayım. Yazar,   bir başka eseri olan “Siyah Deri Beyaz Maskeler” adlı kitabında sömürgecinin sömürge insanı üzerinde yarattığı ruhsal – kültürel tahribatı anlatırken, “Yeryüzünün Lanetlileri”nde  ise tek tek sömürge insanının ve  total olarak sömürge toplumunun sömürgecinin lanetinden kurtuluşunun reçetesini verir.  Fanon,  sömürgenin kurtuluş  reçetesinin başındaki ilacı ilan eder; Şiddet.  Adını ne koyarsanız koyun, sömürgesizleştirme her zaman şiddet içeren bir olgu olup, süreç  şiddetle at başı gider. Bu mücadele ne sihirli bir değneğin dokunuşu ile, ne bir doğal afetin sonucunda, ne sömürgecinin insafı ile ne de diploması yolu ile centilmenlik anlaşmaları ile gerçekleştirilemez.   Çünkü sömürgesizleştirme mutlak bir kargaşa, kaos, düzensizlik  içeren bir programsızlık üzerinden kendini düzenler. Sömürgeci ile sömürgenin il...
Devamı